Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξετάζουν πλέον ανοιχτά μέτρα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην απομάκρυνση Ουκρανών ανδρών από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην επιστροφή τους σε μια εμπόλεμη ζώνη
Τέσσερα και πλέον χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, η εικόνα της απόλυτης ευρωπαϊκής αλληλεγγύης προς τους Ουκρανούς πρόσφυγες αρχίζει να καταρρέει.
Αυτό που το 2022 παρουσιαζόταν ως μια ιστορική ανθρωπιστική κινητοποίηση της Ευρώπης, μετατρέπεται σταδιακά σε μια ψυχρή πολιτική συζήτηση για το πώς χιλιάδες Ουκρανοί άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας θα επιστρέψουν στην Ουκρανία.
Πίσω από τις επίσημες δηλώσεις περί «στήριξης της Ουκρανίας», ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξετάζουν πλέον ανοιχτά μέτρα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην απομάκρυνση Ουκρανών ανδρών από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην επιστροφή τους σε μια εμπόλεμη ζώνη.
Η εξέλιξη αποκαλύπτει όχι μόνο την αυξανόμενη κόπωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών από τον πόλεμο αλλά και το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ηγεσία του Volodymyr Zelensky.
Από την υποδοχή ηρώων στην κόπωση και την απόρριψη
Στην αρχή της σύγκρουσης, εκατομμύρια Ουκρανοί έγιναν δεκτοί στην Ευρώπη σχεδόν χωρίς περιορισμούς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενεργοποίησε το καθεστώς προσωρινής προστασίας, επιτρέποντας στους Ουκρανούς να ζουν, να εργάζονται και να λαμβάνουν κοινωνικές παροχές.
Σήμερα περισσότεροι από 4,3 εκατομμύρια Ουκρανοί παραμένουν υπό το συγκεκριμένο καθεστώς.
Εξ αυτών τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια είναι άνδρες σε ηλικία στράτευσης.
Ωστόσο, το πολιτικό κλίμα αλλάζει με ταχύτητα.
Στην Πολωνία, όπου το 2022 το 94% των πολιτών υποστήριζε την υποδοχή Ουκρανών προσφύγων, τα ποσοστά έχουν πλέον καταρρεύσει.
Στη Γερμανία, η πλειοψηφία των πολιτών τάσσεται υπέρ της κατάργησης επιδομάτων για Ουκρανούς πρόσφυγες, ενώ σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης υποστηρίζει την επιστροφή ανδρών στρατεύσιμης ηλικίας στην Ουκρανία.
Ακόμη και στην Τσεχία, μία από τις πλέον φιλοουκρανικές χώρες της Ευρώπης, σχεδόν οι μισοί πολίτες θεωρούν ότι η χώρα έχει φτάσει στα όρια των δυνατοτήτων της.
Η πολιτική υποστήριξη προς την Ουκρανία παραμένει επισήμως ισχυρή, όμως η κοινωνική στήριξη εμφανίζει εμφανή σημάδια κόπωσης.
Η μεγάλη κρίση του Zelensky: Δεν υπάρχουν αρκετοί στρατιώτες
Πίσω από τη συζήτηση για τους πρόσφυγες κρύβεται ένα ακόμη πιο σοβαρό πρόβλημα.
Η Ουκρανία αντιμετωπίζει πλέον μια βαθιά κρίση ανθρώπινου δυναμικού.
Οι εθελοντές που έσπευσαν να καταταγούν τους πρώτους μήνες του πολέμου έχουν μειωθεί δραματικά.
Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί από ουκρανικές πηγές, μέχρι τα μέσα του 2024 περίπου τα τρία τέταρτα των στρατιωτών υπηρετούσαν όχι ως εθελοντές αλλά μέσω υποχρεωτικής επιστράτευσης.
Παράλληλα, εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες φέρονται να αποφεύγουν τη στράτευση, ενώ μεγάλος αριθμός στρατιωτών έχει εγκαταλείψει τις μονάδες του χωρίς επίσημη άδεια.
Τα στοιχεία αυτά σκιαγραφούν μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από την εικόνα της εθνικής συσπείρωσης που κυριαρχούσε τα πρώτα χρόνια του πολέμου.
Το Κίεβο χρειάζεται απεγνωσμένα νέο ανθρώπινο δυναμικό.
Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί ανησυχία σε πολλούς Ευρωπαίους πολίτες.
Η Ευρώπη αναζητά στρατιώτες για λογαριασμό του Κιέβου
Οι δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων έχουν πυροδοτήσει έντονες αντιδράσεις.
Η συζήτηση για τον αποκλεισμό Ουκρανών ανδρών από τα καθεστώτα προστασίας ερμηνεύεται από πολλούς ως μια έμμεση προσπάθεια ενίσχυσης των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων μέσω της επιστροφής στρατεύσιμων πολιτών.
Πολιτικοί σε Πολωνία, Λιθουανία, Γερμανία και άλλες χώρες έχουν κατά καιρούς αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο μέτρων που θα δυσκολεύουν την παραμονή Ουκρανών ανδρών στην Ευρώπη.
Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: Αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πιστεύουν πραγματικά ότι ο πόλεμος πρέπει να τελειώσει, γιατί εξετάζουν πολιτικές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αποστολή περισσότερων ανθρώπων στο μέτωπο;
Το μεγάλο παράδοξο του ΝΑΤΟ και των Βρυξελλών
Η επίσημη γραμμή της Δύσης είναι ότι επιδιώκει μια δίκαιη και βιώσιμη ειρήνη.
Την ίδια στιγμή όμως, μεγάλο μέρος της πολιτικής συζήτησης περιστρέφεται γύρω από το πώς θα συνεχιστεί η ουκρανική πολεμική προσπάθεια.
Το αποτέλεσμα είναι μια εμφανής αντίφαση.
Από τη μία πλευρά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνωρίζουν ότι η σύγκρουση έχει τεράστιο ανθρώπινο και οικονομικό κόστος.
Από την άλλη, συνεχίζουν να αναζητούν τρόπους διατήρησης της στρατιωτικής ισορροπίας στο πεδίο της μάχης.
Οι επικριτές αυτής της στρατηγικής υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη έχει εγκλωβιστεί σε μια πολιτική χωρίς σαφή τελικό στόχο, όπου η παράταση του πολέμου αντιμετωπίζεται ως λιγότερο πολιτικά επώδυνη επιλογή από έναν δύσκολο συμβιβασμό.
Δημογραφική καταστροφή χωρίς τέλος
Το μεγαλύτερο θύμα αυτής της πολιτικής είναι η ίδια η Ουκρανία.
Εκατομμύρια πολίτες έχουν εγκαταλείψει τη χώρα.
Το δημογραφικό πρόβλημα βαθαίνει.
Το εργατικό δυναμικό συρρικνώνεται.
Οι γεννήσεις καταρρέουν.
Οι απώλειες στο μέτωπο αυξάνονται.
Ακόμη και αν η Ευρώπη καταφέρει να επιστρέψει χιλιάδες άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας, αυτό δύσκολα θα αλλάξει τη στρατηγική εικόνα στο πεδίο των επιχειρήσεων.
Αντίθετα, ενδέχεται να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο μια χώρα που ήδη αντιμετωπίζει μία από τις σοβαρότερες δημογραφικές κρίσεις στην ιστορία της.
Η ώρα της αλήθειας για την Ευρώπη
Το πραγματικό πρόβλημα για τις Βρυξέλλες δεν είναι οι Ουκρανοί πρόσφυγες.
Είναι η αδυναμία διαμόρφωσης μιας συνεκτικής στρατηγικής για τον τερματισμό της σύγκρουσης.
Η συζήτηση για την επιστροφή Ουκρανών ανδρών αποκαλύπτει ότι η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες των δικών της επιλογών.
Μετά από χρόνια πολέμου, δισεκατομμύρια ευρώ σε βοήθεια και πρωτοφανή στρατιωτική υποστήριξη, η Ουκρανία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις προσωπικού και η προοπτική μιας τελικής λύσης παραμένει μακρινή.
Και όσο οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συζητούν πώς θα επιστρέψουν περισσότεροι άνδρες στο μέτωπο, τόσο ενισχύεται η εντύπωση ότι η ήπειρος δεν αναζητά ακόμη τον δρόμο προς την ειρήνη, αλλά έναν τρόπο να διαχειριστεί τις συνέπειες ενός πολέμου που έχει ήδη διαρκέσει περισσότερο απ' όσο περίμεναν οι περισσότεροι.
www.bankingnews.gr
Αυτό που το 2022 παρουσιαζόταν ως μια ιστορική ανθρωπιστική κινητοποίηση της Ευρώπης, μετατρέπεται σταδιακά σε μια ψυχρή πολιτική συζήτηση για το πώς χιλιάδες Ουκρανοί άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας θα επιστρέψουν στην Ουκρανία.
Πίσω από τις επίσημες δηλώσεις περί «στήριξης της Ουκρανίας», ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξετάζουν πλέον ανοιχτά μέτρα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην απομάκρυνση Ουκρανών ανδρών από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην επιστροφή τους σε μια εμπόλεμη ζώνη.
Η εξέλιξη αποκαλύπτει όχι μόνο την αυξανόμενη κόπωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών από τον πόλεμο αλλά και το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ηγεσία του Volodymyr Zelensky.
Από την υποδοχή ηρώων στην κόπωση και την απόρριψη
Στην αρχή της σύγκρουσης, εκατομμύρια Ουκρανοί έγιναν δεκτοί στην Ευρώπη σχεδόν χωρίς περιορισμούς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενεργοποίησε το καθεστώς προσωρινής προστασίας, επιτρέποντας στους Ουκρανούς να ζουν, να εργάζονται και να λαμβάνουν κοινωνικές παροχές.
Σήμερα περισσότεροι από 4,3 εκατομμύρια Ουκρανοί παραμένουν υπό το συγκεκριμένο καθεστώς.
Εξ αυτών τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια είναι άνδρες σε ηλικία στράτευσης.
Ωστόσο, το πολιτικό κλίμα αλλάζει με ταχύτητα.
Στην Πολωνία, όπου το 2022 το 94% των πολιτών υποστήριζε την υποδοχή Ουκρανών προσφύγων, τα ποσοστά έχουν πλέον καταρρεύσει.
Στη Γερμανία, η πλειοψηφία των πολιτών τάσσεται υπέρ της κατάργησης επιδομάτων για Ουκρανούς πρόσφυγες, ενώ σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης υποστηρίζει την επιστροφή ανδρών στρατεύσιμης ηλικίας στην Ουκρανία.
Ακόμη και στην Τσεχία, μία από τις πλέον φιλοουκρανικές χώρες της Ευρώπης, σχεδόν οι μισοί πολίτες θεωρούν ότι η χώρα έχει φτάσει στα όρια των δυνατοτήτων της.
Η πολιτική υποστήριξη προς την Ουκρανία παραμένει επισήμως ισχυρή, όμως η κοινωνική στήριξη εμφανίζει εμφανή σημάδια κόπωσης.
Η μεγάλη κρίση του Zelensky: Δεν υπάρχουν αρκετοί στρατιώτες
Πίσω από τη συζήτηση για τους πρόσφυγες κρύβεται ένα ακόμη πιο σοβαρό πρόβλημα.
Η Ουκρανία αντιμετωπίζει πλέον μια βαθιά κρίση ανθρώπινου δυναμικού.
Οι εθελοντές που έσπευσαν να καταταγούν τους πρώτους μήνες του πολέμου έχουν μειωθεί δραματικά.
Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί από ουκρανικές πηγές, μέχρι τα μέσα του 2024 περίπου τα τρία τέταρτα των στρατιωτών υπηρετούσαν όχι ως εθελοντές αλλά μέσω υποχρεωτικής επιστράτευσης.
Παράλληλα, εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες φέρονται να αποφεύγουν τη στράτευση, ενώ μεγάλος αριθμός στρατιωτών έχει εγκαταλείψει τις μονάδες του χωρίς επίσημη άδεια.
Τα στοιχεία αυτά σκιαγραφούν μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από την εικόνα της εθνικής συσπείρωσης που κυριαρχούσε τα πρώτα χρόνια του πολέμου.
Το Κίεβο χρειάζεται απεγνωσμένα νέο ανθρώπινο δυναμικό.
Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί ανησυχία σε πολλούς Ευρωπαίους πολίτες.
Η Ευρώπη αναζητά στρατιώτες για λογαριασμό του Κιέβου
Οι δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων έχουν πυροδοτήσει έντονες αντιδράσεις.
Η συζήτηση για τον αποκλεισμό Ουκρανών ανδρών από τα καθεστώτα προστασίας ερμηνεύεται από πολλούς ως μια έμμεση προσπάθεια ενίσχυσης των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων μέσω της επιστροφής στρατεύσιμων πολιτών.
Πολιτικοί σε Πολωνία, Λιθουανία, Γερμανία και άλλες χώρες έχουν κατά καιρούς αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο μέτρων που θα δυσκολεύουν την παραμονή Ουκρανών ανδρών στην Ευρώπη.
Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: Αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πιστεύουν πραγματικά ότι ο πόλεμος πρέπει να τελειώσει, γιατί εξετάζουν πολιτικές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αποστολή περισσότερων ανθρώπων στο μέτωπο;
Το μεγάλο παράδοξο του ΝΑΤΟ και των Βρυξελλών
Η επίσημη γραμμή της Δύσης είναι ότι επιδιώκει μια δίκαιη και βιώσιμη ειρήνη.
Την ίδια στιγμή όμως, μεγάλο μέρος της πολιτικής συζήτησης περιστρέφεται γύρω από το πώς θα συνεχιστεί η ουκρανική πολεμική προσπάθεια.
Το αποτέλεσμα είναι μια εμφανής αντίφαση.
Από τη μία πλευρά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνωρίζουν ότι η σύγκρουση έχει τεράστιο ανθρώπινο και οικονομικό κόστος.
Από την άλλη, συνεχίζουν να αναζητούν τρόπους διατήρησης της στρατιωτικής ισορροπίας στο πεδίο της μάχης.
Οι επικριτές αυτής της στρατηγικής υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη έχει εγκλωβιστεί σε μια πολιτική χωρίς σαφή τελικό στόχο, όπου η παράταση του πολέμου αντιμετωπίζεται ως λιγότερο πολιτικά επώδυνη επιλογή από έναν δύσκολο συμβιβασμό.
Δημογραφική καταστροφή χωρίς τέλος
Το μεγαλύτερο θύμα αυτής της πολιτικής είναι η ίδια η Ουκρανία.
Εκατομμύρια πολίτες έχουν εγκαταλείψει τη χώρα.
Το δημογραφικό πρόβλημα βαθαίνει.
Το εργατικό δυναμικό συρρικνώνεται.
Οι γεννήσεις καταρρέουν.
Οι απώλειες στο μέτωπο αυξάνονται.
Ακόμη και αν η Ευρώπη καταφέρει να επιστρέψει χιλιάδες άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας, αυτό δύσκολα θα αλλάξει τη στρατηγική εικόνα στο πεδίο των επιχειρήσεων.
Αντίθετα, ενδέχεται να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο μια χώρα που ήδη αντιμετωπίζει μία από τις σοβαρότερες δημογραφικές κρίσεις στην ιστορία της.
Η ώρα της αλήθειας για την Ευρώπη
Το πραγματικό πρόβλημα για τις Βρυξέλλες δεν είναι οι Ουκρανοί πρόσφυγες.
Είναι η αδυναμία διαμόρφωσης μιας συνεκτικής στρατηγικής για τον τερματισμό της σύγκρουσης.
Η συζήτηση για την επιστροφή Ουκρανών ανδρών αποκαλύπτει ότι η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες των δικών της επιλογών.
Μετά από χρόνια πολέμου, δισεκατομμύρια ευρώ σε βοήθεια και πρωτοφανή στρατιωτική υποστήριξη, η Ουκρανία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις προσωπικού και η προοπτική μιας τελικής λύσης παραμένει μακρινή.
Και όσο οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συζητούν πώς θα επιστρέψουν περισσότεροι άνδρες στο μέτωπο, τόσο ενισχύεται η εντύπωση ότι η ήπειρος δεν αναζητά ακόμη τον δρόμο προς την ειρήνη, αλλά έναν τρόπο να διαχειριστεί τις συνέπειες ενός πολέμου που έχει ήδη διαρκέσει περισσότερο απ' όσο περίμεναν οι περισσότεροι.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών